โบโบ้ น่ารักที่ซู้ดดดดด… เลย

 

ขอบคุณเทคโนโลยี นอกจากจะมีพื้นที่ให้เก็บความทรงจำดี ๆ ยังมีลูกเล่นในการแต่งภาพ (PhotoScape) และนำเสนอ (Slide) แจ่ม ๆ ให้ใช้อีก นี่ลองแต่งรูปเล่น ๆ แต่พอเสร็จแล้วนี่สิ โบโบ้น่ารักจัง เอามาโพสซะเลย…

 

ปล. เรียนเจ้าของโบโบ้ จ่ายค่าลิขสิทธ์เป็นไฟล์รูปไปให้แล้วนะ อย่ามาทวงกันอีกล่ะ ฮิ ฮิ… ลืมบอกไปไฟล์รูปทั้งหมดถ่ายด้วย iPhone คุณภาพรูปออกมาดีเชียว อยากได้ iPhone 3G อ่ะ ราคาถูกเร้าใจซะด้วย ถูกกว่าเก่าครึ่ง ๆ

 

ไปช่วยงานเจ๊แอนที่เกาะช้าง ช่วงวันที่ 12-14 พฤษภาคม 2551 ก็เลยมีรูปติดกล้องมาฝากด้วย ข้อมูลเกาะช้าง อ่านเพิ่มเติมได้ที่ http://www.tat.or.th/travelplacedet.asp?prov_id=23&id=3667

 

#1   วิวหน้าที่พักหลังเกาะ จำชื่อรีสอร์ทที่ไปพักไม่ได้อ่ะ เจ๊แอนมาบอกให้ด้วยนะ

ไม่ได้เอามาโพสซักที ได้ฤกษ์แล้ว คราวนี้วันหยุดฉัตรมงคล ไปเที่ยวดอนหอยหลอดมั่ง น้อง ๆ ที่ทำงานโทรมาชวนไปเปลี่ยนบรรยากาศ หาที่กิน ๆ เม้าท์ ๆ ใกล้กรุงดี มีหรือจะปฏิเสธ  รายละเอียดของดอนหอยหลอดอ่านเพิ่มเติมได้ตาม link นี้เลยจ๊ะ  http://www.maeklongtoday.com/tour/donhoilod.php

ก่อนไปเพื่อนบอกว่า “หอยหลอดมันใกล้จะหมดอยู่แล้ว แกยังจะไปจับมันทำไมอีก” ได้ยินอย่างนี้ยิ่งต้องรีบไปเลย เพราะขืนไปช้าเดี๋ยวหอยหลอดมันจะสูญพันธุ์ไปซะก่อนน่ะสิ…. ไปแล้วก็หาหอยหลอดไม่เจอซักกะตัวจริง ๆ ด้วยอ่ะ ไม่รู้มันอยู่ตรงไหน สุดท้ายเจอแต่หอยตลับ หอยกาบ แล้วก็แมงดาทะเล จับเองไม่ได้ก็เลยสั่งหอยหลอดผัดฉ่ามากินดูตัวมันซะเลย

#1   ออกตัวจากบางกอกตั้งแต่ 7.30 น. ไปกันสองคัน แต่แยกกันไป ขับรถไปตามถนนสายธนบุรี-ปากท่อ อ่านตามป้าย แต่อยู่ ๆ ป้ายมันหายไปไหนนานจัง ก็เลยเลี้ยวซ้ายเดา ๆ ไปถามป้าร้านค้าต่อ มั่วเก่งมากน้องหนิง ถูกทางด้วย ความจริงเลยไปอีกหน่อยก็จะเจอป้ายฟ้าบอกทางอีกที ไปถึงทีมน้องปอติดต่อเหมาเรือไปชมวิถีชีวิตชาวประมง วิวทิวทัศน์ ป่าชายเลน สนนราคาลำละ 200 บาท นั่งได้ 5 คน

#2   นั่งเรือชมสองฝากฝั่งไปเรื่อยๆ เดี๋ยวนี้ทางเดินในหมู่บ้าน เขาสร้างเป็นสะพานปูนอย่างดี แต่ละบ้านก็จะมีบันไดให้ปีนขึ้นบ้าน เห็นบางบ้านก็ตากปลาแดดเดียวที่หน้าบ้านนั่นเลยล่ะ คนขับเรือเขาก็จอดแวะให้ดูปูก้ามดาบ ริมตลิ่งให้ด้วย แต่กล้องซูมไม่พอธาตุ ก็เลยไม่มีรูปมาให้ดูชัด ๆ จ๊ะ แล้วก็เจอนกอะไรก็ไม่รู้ ตัวเบ้อเร่อ สีขาว ปากยาว ๆ แต่ถ่ายรูปไม่ทันอีกเช่นเคย นั่งชมวิวไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็ย้อนกลับออกมาทางเดิม มุ่งหน้าสู่ดอนหอยหลอด ส่งชาวคณะเสร็จก็จากไป

#3   ลุย!!  หอยหลอดมันอยู่ไหนกันเนี่ย หากันจนเมื่อย ไม่เห็นจะเจอเลย หากันเป็นชั่วโมงก็แล้ว ได้แต่หอยกาบ หอยตลับ แล้วก็แมงดาทะเล นกน้อยเจอตัวเบ้อเร่อเลย แต่ไม่ได้จับมาหรอกนะ ตอนขึ้นฝั่งมาเห็นหลาย ๆ คน จับแมงดาทะเลตัวจิ๊ดนึงมาด้วยอ่ะ จะว่าไปแล้ว หากเที่ยวกันแบบนี้ อนาคตสูญพันธุ์แน่ ๆ เลย พอหาหอยกันจนแดดชักจะแรง ก็เลยเดินมาที่ชายน้ำ โบกมือให้ชาวเรือ พี่คนขับเรือก็จะมารับกลับฝั่ง คิดค่าบริการคนละ 10 บาท

#4   กลับมาฝั่งจะมีก๊อกน้ำให้ล้างมือล้างเท้าที่ศาลาท่าเรือ คราวนี้ก็ได้เวลากินแล้วจ้า มีเสื่อให้เช่า ผืนละ 20 บาท หรือเปล่าหนอ? จำไม่ค่อยได้เดี๋ยวนี้ความจำสั้นจัง แป๊ะก้วยกี่ถ้วยก็ไม่ช่วยอะไร เอาเป็นว่าไปเช่ามาปู หาทำเลเหมาะนั่งกิน ๆ เม้าท์ ๆ อาหารมีขายเยอะแยะ เดินไปเลือกซื้อริมทางได้เลย ขอบอกว่าห่อหมกอร่อยมากกกกก…. ยำไข่แมงดาทะเล นี่ก็อร่อยสุด ๆ ปลาหมึกทอด ตบท้ายด้วยเมนูปลากะพงอีก อร่อยไปหมด ไม่โดนใจ ก็ส้มตำเท่านั้นแหล่ะ นั่งกินไปร้องเพลงกันไป ยังไม่ทันได้เดินไปไหว้กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ เจอฝนไล่ซะก่อน รีบเก็บของขึ้นรถกลับบางกอกแทบไม่ทัน เป็นอันจบทริปนี้ไปโดยปริยาย

มีแม่ยายคนหนึ่งมีฐานะร่ำรวยมาก ต้องการที่จะทดสอบความมีน้ำใจของลูกเขยทั้งสามคน จึงพาลูกเขยคนแรกเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน

 

ไม่มีใครคาดคิดไว้ก่อน แม่ยายได้แกล้งกระโดดลงไปในสระน้ำข้างทางเดิน และตะโกนเสียงดังร้องขอให้ ลูกเขยช่วย ลูกเขยคนแรกกระโดดลงไปในสระน้ำทันที พร้อมกับพาแม่ยายขึ้นฝั่งได้อย่างปลอดภัย สร้างความพอใจให้ แม่ยายมาก

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะลูกเขยคนแรกออกจากประตูบ้าน ก็เห็นรถ BMW สีน้ำเงิน คันงามจอดอยู่หน้าประตูบ้าน พร้อม ข้อความติดอยู่ที่หน้ากระจกรถ “ขอบใจมากนะจ๊ะ หลานเขย เจ้าทำให้ข้าประทับใจ จาก….แม่ยาย”

 

เช้าวันต่อมา แม่ยายได้พาลูกเขยคนที่สองไปที่สวนหลังบ้านเดียวกันนี้ แล้วแกล้งกระโดดลงไปในสระน้ำเหมือนเดิม ลูกเขยคนที่สองรีบกระโดดลงไปในสระน้ำทันที แล้วสามารถช่วยแม่ยายขึ้นไปถึงฝั่งได้เช่นกัน สร้างความพอใจให้ แม่ยายเป็นอย่างมาก

 

เช้าวันรุ่งขึ้นขณะลูกเขยคนที่สอง ออกจากประตูบ้าน ก็เห็นรถ BMW สีเขียว คันงามจอดอยู่หน้าประตูบ้าน พร้อม ข้อความติดอยู่ที่หน้ากระจกรถ “ขอบใจมากนะจ๊ะ หลานเขย เจ้าทำให้ข้าประทับใจ จาก….แม่ยาย”

 

เช้าวันต่อมา แม่ยายได้พาลูกเขยคนที่สามไปที่สวนหลังบ้านเดียวกันนี้ แล้วแกล้งกระโดดลงไปในสระน้ำเหมือนเดิม แต่ ลูกเขยคนที่สาม แกล้งทำเป็นไม่สนใจ แม่ยายได้แต่ตะกุยน้ำจนหมดแรงและ จมน้ำตาย

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะลูกเขยออกจากประตูบ้าน ก็เห็นรถ Ferrari สีแดงคันงามจอดอยู่หน้าประตูบ้าน พร้อมข้อความติดอยู่ ที่หน้ากระจกรถ ขอบใจมากนะจ๊ะ หลานเขย เจ้าทำให้ข้าประทับใจ จาก……..พ่อตา”

 

ได้มาจากฟอร์เวิร์ดเมล์ เจ๊บุษส่งมา อ่านแล้วขำดี ต้องเอามาแบ่งกันขำซะหน่อย

 

       ไปรษณีย์ไทยเพิ่งประกาศอำลาประวัติศาสตร์ 133 ปี โทรเลขไทย ไปเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2551 เราก็ไม่ได้ไปอำลากับเขาหรอกนะ ช่วงนี้กำลังยุ่ง มัวแต่เตรียมจัดการประชุมอยู่  แต่เราก็มีรายการอำลากะเขาเหมือนกัน ก็อำลา “กล้องดิจิตอลคู่กาย” เป็นกล้องตัวแรกของเราเอง  ใช้กันมาตั้งนาน มีอาการผิดปกติมาตั้งแต่ก่อนปีใหม่ ส่งไปซ่อมที่ศูนย์ เขาบอกว่าชุดเลนส์เสีย ไม่คุ้มที่จะซ่อมหรอก เป็นอันว่า ปิดฉากเพื่อนคู่กายไปหนึ่งรายการ สงสัยว่ากล้องมันคงจะน้อยใจ  เพราะไปซื้อกล้องดิจิตอลมาอีกตัว Cannon Power shot A620 แล้วก็เลยใช้แต่ของใหม่น่ะสิ  เจ้า Sony Cyber shot DSC P-71 ก็เลยน้อยใจตายไปซะงั้น ตัวนี้ฝากบอยซื้อมาจากที่ญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี 2545 โน่นแน่ะ สมัยโน้นแพงเอาการณ์ ตัว body 16,400 บาท (ถ้าจำไม่ผิดนะ) Memory Stick 128 MB ปาเข้าไป 3,700 บาทแน่ะ (เมมดันแพงกว่าเมืองไทยซะนี่) กล้องตัวนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการถ่ายรูปของเราเชียวนะ ก็อยู่คู่กายผ่านทั้งการท่องเที่ยวและงานมาด้วยกันก็นานหลายปี ทำให้ฝีมือการถ่ายรูปของเราพัฒนาขึ้นมามาก และก่อนที่จะไม่ได้ใช้งานมันอีกแล้ว เป็นการอำลากันครั้งสุดท้าย ก็ขอเก็บเพื่อนคู่กายไว้ในความทรงจำบนพื้นที่แห่งนี้ ด้วยการฝากชมผลงานผ่านกล้อง บวกกับฝีมือคนหลังกล้องกันในสไลด์โชว์ได้เลยจ้ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้มาอัพบล็อคซะนาน กลัวเพื่อนพ้อง น้อง พี่ จะลืมกันซะก่อน วันนี้ก็เลยเอาดอกไม้มาฝากอีกจ้ะ ถึงแดดจะร้อน ก็สู้ ช่วงนี้ต้นประดู่ในม.เกษตร กำลังบาน เห็นแล้วมันสวยดี

 

#  1   ดอกประดู่ เหลืองได้ใจอีกแล้ว….

 

#  2   อีกซักรูป ฟ้าเป็นฟ้า ถ่ายรูปตอนบ่ายโมง ร้อนมั่ก มากเลย  

#  3   ดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยขอนแก่น สวยจริงๆ พอดีไปทำงานที่ขอนแก่นช่วงปลายเดือนมีนาคม กำลังสวยเลยเนี่ย…   

#  4   ดอกกัลปพฤกษ์  ต้นนี้อยู่ใกล้ๆ กับศาลเจ้าพ่อมอจ้ะ สวยไม๊ล่ะ…

ปล. รูปดอกประดู่ ผลงานผ่านกล้อง Sony Cyber Shot DSC H-5 ส่วนดอกกัลปพฤกษ์ ผลงานของน้องหนอนคู่กายค่ะ

ผมเคยไปกินข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง 

ผมสังเกตเห็นว่าบริกรที่มารับออร์เดอร์มีช้อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อ  

พอผมมองไปทั่วๆจึงเห็นว่าบริกรในร้านมีช้อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อกันทุกคน  

ด้วยความสงสัยผมจึงถามเขาดู  

“ขอถามหน่อยเถอะมีไว้ทำไมเนี่ยเห็นมีกันทุกคนเลย”  

“ช้อนนี่หรือครับ”  

“เจ้าของร้านเขาจ้างบริษัทที่ปรึกษามาเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานครับ

เขาเก็บข้อมูลอยู่หลายเดือนแล้วก็บอกว่า  ลูกค้าจะทำช้อนตกมากว่าอย่างอื่นถึง ๗๓.๘๔%  

ซึ่งตกประมาณ ๓ ครั้งต่อโต๊ะต่อชั่วโมง  ซึ่งถ้าพนักงานเราเตรียมการไว้ก่อน  

ก็จะสามารถลดจำนวนครั้งที่จะต้องเดินกลับไปที่ครัว  และก็สามารถลดพนักงานที่ใช้ลงได้ ๑ คนต่อกะ” 

พอเขาพูดเสร็จผมก็ได้ยินเสียงช้อนหล่นอยู่หลังผม  

บริกรที่คุยอยู่กับผมก็หยิบช้อนในกระเป๋าเสื้อส่งให้ใหม่แล้วบอกว่า  

“ผมจะหยิบอันใหม่เมื่อผมผมกลับไปที่ครัวแทนที่จะรีบเข้าไปหยิบในครัวเดี๋ยวนี้”  

ผมรู้สึกประทับใจมาก  และเมื่อผมมองดูรอบๆอีกครั้งผมก็สังเกตเห็นด้ายเส้นเล็กๆ  

ห้อยออกมาจากช่องซิปกางเกงของบริกรทุกคน  

ด้วยความสงสัยผมจึงถามบริกรคนเดิมอีกครั้ง  

“รบกวนอีกทีเถอะ ทำไมถึงต้องมีด้ายห้อยออกมาจากตรงนั้นด้วย”  

“โอ้โฮเฮะ” เขาดูตื่นเต้นมาก  “

ผมไม่เคยเจอใครช่างสังเกตอย่างคุณเลยนะครับ  

จริงๆแล้วไอ้นี่ก็เป็นผลงานของบริษัทที่ปรึกษาเจ้าเดิมนั่นแหละ  

เขาบอกว่ามันทำให้เราสามารถประหยัดเวลาที่ใช้ตอนเข้าห้องน้ำได้”  

“ประหยัดได้ไง” ผมสงสัย  ” ก็…

” เขาอธิบาย ” เราผูกด้ายนี่เข้ากับปลายไอ้นั่น คุณคงเข้าใจนะครับ  

แล้วพอจะฉี่เราก็แค่ดึงด้ายนี่ออกมา  มือก็ไม่เลอะ มันก็ประหยัดเวลาที่ต้องล้างมือไปได้  

เขาว่ามันทำให้ประหยัดเวลาที่ต้องใช้ในห้องน้ำลงไปตั้ง ๗๖.๓๙%”  

“อืม… ร้ายจริงๆ” ผมรู้สึกทึ่ง

“ว่าแต่ว่าไอ้ด้ายนั่นช่วยตอนเอาออกมา  แล้วตอนเก็บเข้าไปล่ะจะทำไง?”  

“เอ่อ…” เขากระซิบ “ผมก็ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาทำกันยังไง แต่ผมน่ะ…ใช้ช้อน” 

วันนี้นั่งอ่านเมล์ค้างทั้งหลาย เจอฟอร์เวิร์ดเมล์ฮาๆ อันนี้ล่ะ เลยเอามาฝากอีกจ้า

เป็นเรื่องของเด็กน้อยคนหนึ่งซึ่งมีครอบครัวที่อบอุ่น

ซึ่งในครอบครัวมีด้วยกัน ทั้งหมด 5 คน 

วันนึงขณะที่เด็กน้อยนั่งกินข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะอาหาร

เด็กน้อยมองเห็นคุณพ่อดูข่าว TV เกี่ยวกับการเมือง  

“พ่อ…การเมืองคืออะไรอ่ะ” เด็กน้อยถามพ่อด้วยความสงสัย

พ่อทำท่าทางคิดหนักก่อนจะตอบกลับไปว่า “อืม…มันก็ไม่ยากหรอกลูกเปรียบเทียบง่ายๆนะลูก” 

- เปรียบ พ่อเป็น พ่อค้านายทุน ก้อคอยหาเงินไง

- เปรียบ แม่เป็น รัฐบาล ก็คอยเอาเงินจากพ่อมาบริหารไง

- เปรียบ ตัวลูกเองเป็น ประชาชน ที่ต้องมีรัฐบาลคอยดูแล

- เปรียบ น้องชายของลูกเป็น อนาคตของชาติ

- เปรียบ พี่แจ๋ว (พี่เลี้ยงของเด็กในบ้าน) เป็นชนชั้นแรงงาน 

เด็กน้อยทำหน้า งง ก่อนจะปล่อยให้ ความสงสัยนั้นอยู่ในหัวตลอดทั้งวัน

จนเมื่อถึงเวลาตกดึกของวันนั้น ขณะเด็กน้อยกำลังหลับ

“แงๆๆๆๆๆ” เสียงน้องชายตัวน้อยของเค้าร้องดังขึ้น เด็กน้อยเดินไปดูที่เปล 

จึงได้รู้ว่าน้อยชายของเค้า ขี้แตก เด็กน้อยรู้ทันทีว่าต้องไปตามแม่มาดูน้อง 

ขณะเดินไปตามแม่ เด็กน้อยได้ยินเสียงออกมาจากห้องของพี่แจ๋วพี่เลี้ยงคนสวย 

ด้วยความสงสัยจึงแง้มประตูดู พบว่า พ่อเค้ากำลังอยู่บนตัวของพี่แจ๋ว 

เด็กน้อยจึงเดินไปที่ห้องของแม่พบว่าแม่ของเค้ากำลังนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ 

เด็กน้อยพยายามปลุกแต่ก็ไม่ยอมตื่น เด็กน้อยท้อใจเดินกลับห้องนอนและหลับไป

หลังจากคิดอะไรได้มากมาย ตื่นตอนเช้าขณะลงมาจากห้องเพื่อกินข้าวเช้า

เด็กน้อยเห็นพ่อของเค้า “พ่อๆ ผมรู้แล้วละว่าการเมือง เป็นยังไง” เด็กน้อยยิ้มที่ตัวเองเข้าใจในสิ่งที่ผู้ใหญ่บางคนยังไม่เข้าใจ 

“แล้วมันเป็นยังไงละไหนบอกพ่อสิลูก” พ่อถามด้วยความอยากรู้  

“การเมืองก็คือ….การที่พ่อค้าหรือนายทุนกดขี่ชนชั้นแรงงาน!! 

ในขณะที่รัฐบาลก็หลับหูหลับตาไม่สนใจประชาชน แม้ว่าประชาชนจะเรียกร้องยังไงก็ตาม!! 

โดยทิ้งอนาคตของชาติให้จมบนกองขี้!!”

อ่านแล้วเข้าใจการเมืองง่ายขึ้นเป็นกอง  ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ช่างคิดซะจริงๆ คนเขียนเนี่ย…. ได้มาจากฟอร์เวิร์ดเมล์อีกแล้วล่ะ อ่านแล้วได้ยิ้มก็เลยเอามาฝากจ้า….

 

#1   เข้าไปอ่านกระทู้ “เส้นทางสายแฟน” ของน้องตู้ที่บอร์ดรุ่น 27 มา อ่านแล้วชอบชื่อจังอ่ะ ขอมั่งดิ แต่ของเราเป็น “เส้นทางสีเหลือง” นะ  อาทิตย์ที่แล้วไปทำงานที่นครปฐมมา ใช้เส้นทางจากแยกนพวงศ์ถึงบางเลน ต้นเหลืองปรีดียาธรตรงเกาะกลางถนน มันช่างเหลืองได้ใจมั่ก มาก สวยยยยยย…… อาทิตย์ที่แล้วยังบานไม่เต็มที่ แต่อาทิตย์นี้แหล่มเลย อดใจไม่ไหวเป็นต้องควักกล้องคู่กายมาเก็บรูปไว้ซะเลย

#1   วันนี้วันมาฆบูชา แต่ไม่ได้มาโพสเกี่ยวกับวันมาฆบูชาหรอกนะ วัดก็ไม่ได้ไป แถมทำบาปอีก งูเขียวเข้าบ้าน มันเลยโดนตีตายโทษฐานอยู่ร่วมบ้านเดียวกันไม่ได้ อโหสิให้กันมั่งนะ… แล้วจะทำบุญไปให้ทีหลัง ไม่รู้มันเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ได้ยินเสียงแกร๊บๆ กำลังเลื้อยอยู่บนดอกกุหลาบแห้งตีนบันไดบ้าน เอ๊า!! กลายเป็นโม้เรื่องงูซะงั้น อุตส่าห์ไปแคะรูปเก่าๆ ตั้งใจจะเอามายั่วน้ำลายคนอ่าน อิ อิ  

รูปนี้ปลาตะเพียนต้มเค็ม ไม่ต้องบอกก็คงรู้นะว่าเป็นของขึ้นชื่อของที่ไหน